how do you think it feels?: silesia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą silesia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 13 stycznia 2015

odpust

odpust w parafii św. Antoniego w Gliwicach, 2013

/church fair in St. Anthony parish in Gliwice, Poland, 2013

___
canon ql17
https://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

środa, 3 kwietnia 2013

Centrum Terapii Nerwic w Mosznej

fot. moszna-zamek.pl

Centrum jest jednym z bardziej niesamowitych miejsc w jakich byłem. W zasadzie słowo, które ciągle do mnie powraca, kiedy próbuję je opisać, to "absurdalne". Absurdalnie eklektyczny, neo-renesansowo-gotycko-Bóg-wie-jaki-jeszcze styl budowli koresponduje z eklektyzmem jej licznych funkcji. Absurdalny jest też wystrój budynku, tworzący razem z powyższymi czynnikami niepowtarzalną atmosferę. Pozostałości przedwojennego blasku, których ubytki gdzienigdzie próbuje zasłonić peerelowski paździerz, mieszają się z przejawami dizajnu a'la lata 60, a obrazu dopełniają detale nagromadzone w trudnym okresie transformacji.

Powstały jako rezydencja świeżo upieczonego hrabiego-nuworysza, przemysłowca Tiele-Wincklera zamek w Mosznej łączy w sobie rozmach pałacu i wewnętrzną strukturę hotelu - monumentalny gmach nie ma w środku zbyt wielu otwartych przestrzeni, a jego długie korytarze pełne są pomieszczeń przypominających raczej pokoje dla gości niż komnaty (legenda głosi, że jest ich tu 365) - czyli to, czym z biegiem czasu się stały. W czasach powojennych uniknął ruiny dzięki zaadaptowaniu na szpital, który z czasem został zamieniony w Centrum Terapii Nerwic - mimo poważnie brzmiącej nazwy zbliżone bardziej do sanatorium i oazy spokoju dla zestresowanych pacjentów. Około połowa przybytku to wyposażona w pokoje zabiegowe i terapeutyczne, gabinety lekarzy i psychologów, udekorowana twórczością pacjentów placówka służby zdrowia. Druga połowa stara się zarobić na działalność prozdrowotną jako dość specyficzny hotel. Co roku odwiedzają go spore gromady turystów, ciągnących zwłaszcza na Świeto Kwitnących Azalii, z których słynie tutejszy park.

Jednym z motywów, jakie pchnęły mnie do próby możliwie wiernego sfotografowania tego miejsca - poza jego oczywistą wyjątkowością - była świadomość, że bardzo niedługo przestnie ono istnieć w swoim dotychczasowym wcieleniu. Na kwiecień 2013 roku zaplanowano początek prac renowacyjnych, mających przywrócić pałacowi dawny blask, czyli doprowadzić do jego przemiany w luksusowy hotel. Prawdopodbnie ta nowa forma (która zostanie pałacowi nadana za kwotę kilknastu milionów euro, pochodzącą w większości z dotacji UE) jest dla niego najwłaściwsza. Nowa siedziba, położona nieopodal, na skraju parku pałacowego, jest typowym, niezbyt spektakularnym zielonym klockiem, trochę wstydliwie ukrytym za wyrośniętymi rododendronami - niewidocznym z okien pałacu. I jakoś nie potrafię myśleć o końcu Centrum Terapii Nerwic na zamku w Mosznej bez pewnej nostalgii.

02.2013

* * *

___

nikon d70s

02.2013

https://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

poniedziałek, 24 grudnia 2012

cold dog

merry x-mas!

___
nikon d70s
Gliwice 2012
http://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

sobota, 15 grudnia 2012

rokitnica, 2

Druga cześć zdjęć z Zabrza-Rokitnicy, teraz w obiektywie pojawiają się także stali bywalcy targowiska, buty i kartonowe pudła.

//Second part of the Zabrze-Rokitnica shooting, this time frequent market visitors, shoes, and cardboard boxes appear in the lens.

hajle silesia!

[część pierwsza/part one]

___
yashica electro 35gs
Zabrze 2012
http://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

czwartek, 13 grudnia 2012

rokitnica, 1

Zabrze-Rokitnica, niby nic specjalnego, osiedle z pawilonami handlowymi, trochę usług i targ - ale, jak się okazało, targ był wart tego żeby pójść tam na dłużej i zapoznać się z niektórymi bywalcami. Dziś część pierwsza.

//Zabrze-Rokitnica (part of an industrial silesian town), seemed to be nothing special, few blocks of flats, some services and a market - as it turned out the latter was well worth visiting, as was getting to know some of its patrons. Part 1 today.

[część druga/part two]

___

canon ql17

Zabrze 2012

http://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

czwartek, 22 listopada 2012

K A T O

Katowice to duży temat. Stolica Śląska, gdzie mieszka sporo ludzi i generuje się jeszcze bardziej spora część polskiego PKB, miasto tradycyjnie określane jako smutne, poprzemysłowe zbiorowisko nieprzystających do siebie budynków, reprezentujących wszystkie style architektoniczne obecne w tej części świata od końca XIX wieku. Do niedawna nierozpoznawalne, poza Spodkiem, oraz, też do niedawna, monumentalnym dworcem PKP. Od niedawna za to jedno z najszybciej zmieniających się miast w kraju, przysłowiowa mekka hipsterów i gospodarz najfajniejszych letnich festiwalu, stolica polskiego dizajnu. Co to właściwie za miasto? Cholera wie.

Katowice is (are? in Polish the name is plural) a big subject. Main city of Silesia, a region where a lot of people live and even more of Polish GDP is produced, a city traditionally referred to as an ugly, post-industrial disharmony of buildings representing all architectural styles present in this part of the world since the town was settled in the 2nd half of XIX century. Until recently unrecognizable, apart from the massive Spodek auditorium (in the shape of a flying saucer - hence the name), or, until it was recently demolished, the monumental brutalist railway station (http://www.facebook.com/BrutalzKatowic). At the sime time, since recently, one of the fastest-changing places in the country, the "Mecca of hipsters", host of some of the coolest summer music festivals in the country and the capital city of the new Polish design. What kind of city actually is that? Hell knows.

___
canon ql 17
http://www.facebook.com/howdoyouthinkitfeels

niedziela, 26 sierpnia 2012

ROD Irys

Rodzinny Ogród Działkowy "Irys" w Rudzie Śląskiej-Wirku. Akcja rozgrywa się kilkaset metrów od wydarzeń opisanych poprzednio na tych łamach.

Family Allotment Garden (in Polish abbreviated as ROD) "Irys", Ruda Śląska-Wirek. These predominantly workers' gardens are usually a remnant of the socialist past, when they were one of the few acceptted forms of (quasi) private ownership of land, but even today most of them thrive. The story takes us to a location just a few hundred meters away from the one described previously.